Yaşadığımız ülkeyi, insanları, başımızdakileri düşünüyorum. Düşündükçe sinirleniyorum düşündükçe işin içerisinden çıkamıyorum. Toplumsal yozlaşmayı, yozlaştırılmayı, yıpratılmayı seyrediyorum. İnsan değerinin nasıl hiçe sayıldığına, nasıl umursanmadığına şahit oluyorum. Bir süredir uğraşıyorum, toplumun barış ve huzur içerisinde hoşgörülü bir şekilde yaşaması için küçük bir adım attığımızı düşünerek seviniyorum, sonra birdenbire yaşanan bu olayla yıkılıyorum.
Ne zaman insan yaşamına saygı duyulacak? Ne zaman insanlar yaptıkları hataları kabul edip birbirlerinden özür dileyecekler? Ne zaman sevginin gücü, güce olan sevgiyi yenecek? Ne zaman insanlar inancı kullanmaktan vazgeçip, bunun insanların kendi iç huzuruyla alakalı olduğunu kabul edecek?
Gözünü hırs bürümüş, gözü paradan başka bir şey görmeyen, aklını vicdanını satmış insanlar yüzünden her gün binlerce onurlu, çaresiz ve mecbur insan hayatını yitiriyor, buna 'dur' demek yerine gözümüzü yumuyoruz, köşemize sinip bize bulaşmamaları için dua ediyoruz, düşünmemek için televizyonu açıyoruz, telefondan oyun oynuyoruz.
Yoruldum artık, her gün çıkan yetkililerin ciddiyetsiz laflarını dinlemekten, insanlara yapılan saygısızlıktan bıktım.Eleştiriye tahammülleri olmayan yetkililerin insanlara karşı tutumlarını izlemekten usandım.
Cezasız kalmaması gerekiyor bu ölümlerin.
Cezasız kalmaması gerekiyor bu saygısızlıkların.
Cezasız kalmaması gerekiyor polisin, devlet adamlarının halka uyguladığı şiddetin.
Cezasız kalmaması gerekiyor hiçbir hor görmenin , ayrımcılığın.
Adalet yerini bulsun ama gerçekten.
Türkiye'nin ancak o zaman cehennemden bir farkı olur.
Ne zaman insan yaşamına saygı duyulacak? Ne zaman insanlar yaptıkları hataları kabul edip birbirlerinden özür dileyecekler? Ne zaman sevginin gücü, güce olan sevgiyi yenecek? Ne zaman insanlar inancı kullanmaktan vazgeçip, bunun insanların kendi iç huzuruyla alakalı olduğunu kabul edecek?
Gözünü hırs bürümüş, gözü paradan başka bir şey görmeyen, aklını vicdanını satmış insanlar yüzünden her gün binlerce onurlu, çaresiz ve mecbur insan hayatını yitiriyor, buna 'dur' demek yerine gözümüzü yumuyoruz, köşemize sinip bize bulaşmamaları için dua ediyoruz, düşünmemek için televizyonu açıyoruz, telefondan oyun oynuyoruz.
Yoruldum artık, her gün çıkan yetkililerin ciddiyetsiz laflarını dinlemekten, insanlara yapılan saygısızlıktan bıktım.Eleştiriye tahammülleri olmayan yetkililerin insanlara karşı tutumlarını izlemekten usandım.
Cezasız kalmaması gerekiyor bu ölümlerin.
Cezasız kalmaması gerekiyor bu saygısızlıkların.
Cezasız kalmaması gerekiyor polisin, devlet adamlarının halka uyguladığı şiddetin.
Cezasız kalmaması gerekiyor hiçbir hor görmenin , ayrımcılığın.
Adalet yerini bulsun ama gerçekten.
Türkiye'nin ancak o zaman cehennemden bir farkı olur.
